10. Yıl Ağıdı / 2005-2015 :(

5 Mayıs 2005, hayatımın en tatsız, en mutsuz günü. Ve 5 Mayıs 2015,  tam on yıl oldu bugün. Babamsız, babasız 10 yıl...

O kadar 5'in yanyana olmasından nefret ettim o gün: 5.5.2005...
5 çayını bıraktım, yaşasa bana kızacak olsa da 5 vakit namazı bıraktım o gün
5 ve katlarını sevmiyorum, 25. yaşım zordu, şimdi 30...

5'e tam bölünebiliyor, sensiz her sene aklımın, canımın 5'e bölündüğü gibi...

O kadar 5'in yan yana olmasından nefret ettim o gün: 5.5.2005 ve şimdi 5.5.2015....

Her yaşımda daha çok özlüyorum seni.  Babası hayatta olanların pek anlayabileceği bir hasret değil bu. Umutsuz, çaresiz, mahçup bir özlem.

Özlüyorum baba,  ben Türkeş derken senin Ecevit demelerini...
Beni mitinglere göndermezken kendi başını alıp da DSP için Ankara'ya, Bursa'ya, Eskişehir'e gitmelerini...

Özlüyorum rap dinlerken bana bağırmalarını, Katip Şadi dinlerken tahammül edemediğim anları ve birlikte Bedia Akartürk dinlediğimiz zamanları...

Özlüyorum balkona çekilip kendi halinde Kur'an, tarih ve politika okumalarını...
İlkokul mezunu olmana rağmen okuma aşkını hatırladıkça kendimden utandığım zamanları özlüyorum...  Gözümden çıkartmıyorum hayatındaki en önemli anı, yağmur yağdı, dere taştı diye gidemediğin öğretmen lisesi sınavını... Eğitimci olmakla emekçi olmak arasındaki o dereyi yani...

Üniversite okumamı istiyordun, ömrün ona yetti ama üniversitede çalıştığımı da görseydin keşke...
Hani seninle kurduğumuz hayalleri, sen öldükten sonra kimselerin elimden tutmamasını saymıyorum bile...

Tersanelerde, hastanelerde emekçilikle geçen ömrün ve okuma aşkın, bana aşıladığın, sana öykündüğüm, hakkını helal et baba...
Yaşasaydın, yaptığım işle gurur duyardın ve bunu belli ederdin her daim yaptığın gibi, yaptığım tüm güzel işlerde elinden gelen her türlü desteği sağlayıp arkamda dururdun, oğlum der, inan der, gurur duyardın...

Zor, babasız zor... Baba, sensiz zor!

Allah rahmet eylesin sana babam,
cennette buluşuruz inşallah...